Over liefde gesproken...

Over liefde gesproken...

Vertrouwen

BespiegelingenPosted by LiefdeWerk Tue, July 12, 2016 22:33:09

Een reis in vertrouwen

Hoe is het met uw vertrouwen? Heeft u vertrouwen in uzelf, in een ander? Of is er nog een ander soort vertrouwen?

Afgelopen week had ik een ziekenhuisbezoek met mijn beide ouders. Mijn moeder werd geopereerd aan haar oog en mijn vader wilde graag mee. Op het moment van vertrek kwam al het eerste punt van vertrouwen. Mijn vader, bijna 85 jaar, aarzelde om mij te laten rijden. En, geloof me, dat ligt niet aan mijn rijvaardigheid! Uiteindelijk nam hij toch plaats op de achterbank. Vervolgens vroeg hij of ik de weg wel wist. Ik: “Ja, pap, we gaan naar het ziekenhuis in Haarlem-Noord, ik heb de navigatie al aangezet”. Dit antwoord gaf hem nog geen vertrouwen. Hij vroeg welke route we zouden nemen. Ik: “Pap, we gaan via de Randweg en nemen de afslag Spaarndam”. Dat stelde hem iets gerust, die route had hij zelf al eens gereden. Tijd om te vertrekken.

We reden vervolgens op de Randweg, ik zag de afslag van verre. Mijn vader boog zich ongerust naar voren: “ja, die afslag moet je nemen!”. Ik: “ja, pap, ik heb het al gezien. Het ziekenhuis staat ook al aangegeven”. Vervolgens konden we geen parkeerkaartje krijgen, de slagboom stond omhoog. Na enig overleg reden we door, zonder kaartje, de garage in en parkeerden de auto. Na de operatie van mijn moeder, die gelukkig goed ging, liepen we terug naar de garage. Daar ontstond weer onrust. Hoe moet dat zonder kaartje? Straks is de slagboom dicht? Ik: “we kunnen altijd op een knopje drukken en om hulp vragen”. Mijn vader was pas gerustgesteld toen hij ZELF zag dat de slagboom omhoog stond en we onze weg konden vervolgen naar huis. Noem het een reis in vertrouwen….

Als kind de oorlog meegemaakt

Mijn vader heeft vooral vertrouwen in zichzelf, in wat hij kan. Hij had meer dan 40 jaar een goedlopend schildersbedrijf en heeft daarmee zijn vrouw en 6 kinderen prima kunnen onderhouden. Veel vertrouwen in de ander heeft hij niet. Mijn vader kan de dingen goed alleen. Pas nu hij ouder is, leert hij hulp te vragen en waardeert hij de vriendschap met andere ouderen in het complex waar ze wonen. Geloof me, ik heb groot respect voor deze generatie, die als kind de oorlog hebben meegemaakt. De vorige generaties deden eerst wat hen verteld werd, vanuit de kerk, vanuit het gezag. Zagen vervolgens hun land veranderen in oorlogsgebied, waar soldaten door de straten liepen, mensen verdwenen en meisjes werden kaalgeschoren. Een tijd waarin je vooral op jezelf leerde vertrouwen.

Het is het aan ons om te buigen voor onze ouders. Dank je wel, lieve pap en mam, jullie hebben je best gedaan. Ik heb veel vertrouwen in mijzelf, in wat ik kan. Nu mag ik leren anderen te vertrouwen. Oefening baart kunst. En wat nog veel groter is, ik vertrouw dat het leven mij geeft, dat wat ik nodig heb om te groeien. Een levensles die ik graag doorgeef. Bij deze…

Leven zonder angst

BespiegelingenPosted by LiefdeWerk Sun, May 15, 2016 20:29:26

Hoe zou het zijn om onze angst onder ogen te zien? Risico’s te nemen? Onze dromen na te streven en onze wensen in vervulling te laten gaan?

Vroeger was ik bang in het donker en om mezelf voor gek te zetten, maar vooral bang om er niet bij te horen. Ik ben opgegroeid in een groot gezin als “vreemde eend in de bijt”, waar weinig ruimte was voor zachtheid en kwetsbaarheid. Als middelste kind leerde ik vooral mezelf aan te passen, terwijl er diep van binnen ook die drang was om mezelf, die “vreemde eend”, te mogen zijn. Deze dualiteit heeft heel wat innerlijke strijd opgeleverd. Ik overleefde door mijn hart veelal te sluiten, veel dingen in mijn leven alleen te doen en naar buiten toe sterk te zijn.

Het is oké als je soms bang bent

Tot ik na mijn scheiding mezelf tegenkwam. Ik kreeg angstaanvallen. Ik, de Angela, die altijd sterk was? Zelfs mijn moeder herkende mij in deze periode niet. Ik had mijn angsten zolang onderdrukt, dat die nu in volle hevigheid naar buiten kwamen. Ik leerde mijzelf beter kennen en toe te staan dat het oké is als je soms bang bent. En juist door ze toe te laten, verdwenen de angstaanvallen net zo snel uit mijn leven als ze kwamen. Ik kijk nu met grote dankbaarheid terug op deze periode. Het heeft me veel gebracht.

Kiezen voor liefde

Ik leerde een belangrijke levensles: om emoties toe te laten. Niet alleen blijdschap, maar ook angst en boosheid mag er zijn. Het komt voorbij, je kunt er iets van leren en vervolgens mag je het ook weer loslaten. Ben ik zonder angst? Nee, nog niet helemaal. Ik merk dat ik in de liefde nog steeds mijn lessen te leren heb. Degene die ik het meest liefheb, kan mij in het diepst van mijn hart raken. Dan ontstaat even de neiging om me af te sluiten, en terug te gaan naar “sterk en alleen”. Maar ik ben me er nu van bewust, sta mezelf toe dat ik soms bang ben, en kies toch weer opnieuw voor de verbinding met hem, voor de liefde.

U kunt uw angsten niet zomaar, in één keer, opzij zetten. Maar gun het uzelf om ze stap voor stap te onderzoeken. Wat is het dat u tot nu toe tegenhoudt om voluit, zonder angst, te leven? Uzelf en anderen lief te hebben? Uw dromen waar te maken? Ik neem met minder geen genoegen. En u?





Burn-out, een cadeau!

BespiegelingenPosted by LiefdeWerk Mon, April 25, 2016 09:55:51

Burn-out, een cadeau!

Fysiek en geestelijk uitgeput. Een werknemer met een burn-out zit gemiddeld 6 maanden thuis, maar het kan zelfs een paar jaar duren voor men volledig is hersteld. Iets waar niemand op zit te wachten, toch? Of is een burn-out een lang verwacht cadeau, dat je eindelijk mag uitpakken?

Een burn-out brengt veel psychische klachten met zich mee. Je kunt je minder goed concentreren, bent besluiteloos, snel boos. Je bent gevoeliger voor prikkels en er is vaak sprake van angst en paniek. Lichamelijk komt een burn-out tot uiting in lusteloosheid, vermoeidheid, verhoogde ademhaling, spanningsklachten en spierpijn. En dit is slechts een zeer verkorte lijst. Het is een verwarrende periode, waarin je jezelf niet meer herkent. Dat brengt veel onzekerheid met zich mee. Dat is toch geen kado? En zeker niet een om uit te pakken. Zo’n cadeau hou je liever buiten de deur!

Roep van de ziel

Toch kan juist zo’n moeilijke fase in je leven je iets moois brengen. Het biedt een kans tot ongewoon snelle persoonlijke groei. Als je bereid bent om werkelijk diep naar binnen te kijken, leer je weer ontdekken wie je werkelijk bent. Het vergt moed om zorgvuldig jezelf en je leven onder de loep te nemen. Want dat een burn-out zelden alleen met werk te maken heeft, staat als een paal boven water. Het is slechts de bekende druppel. Het systeem van je lichaam en geest slaat niet voor niets op tilt. Het is een dringende roep van de ziel. De ziel die al vaker om aandacht heeft gevraagd, maar die tot dan toe werd genegeerd. En dan is er maar één optie. Een complete shut down van het systeem: de burn-out.

Iets laten liggen

Laat je niet verleiden om je aandacht te richten op de symptomen van de burn-out. En omdat die zo nadrukkelijk aanwezig zijn, biedt dat een uitdaging. Maar er ligt een veel belangrijkere boodschap onder die symptomen. We hebben te lang gedaan wat anderen van ons verwachten. We zijn het leven gaan leiden van een ander. En zo hebben we iets laten liggen. Iets heel kostbaars. Ons unieke zelf, met heel eigen kwaliteiten en verlangens.

Godsgeschenk

Zit u zelf in een burn-out? Gefeliciteerd. Pak uit dat cadeau. Er is er maar één zoals u. Ga op onderzoek uit en vindt weer uw pad. Een pad dat leidt naar een leven dat past bij uw unieke zelf. Laat niets of niemand meer in de weg staan. Egoïstisch? Integendeel! Pas dan stroomt de liefde in u, zodat die kan overstromen naar de mensen om u heen en in al de dingen die u doet. De ziel wordt dan gekend in zijn verlangen en hoeft niet meer te roepen. De ziel komt tot rust en het systeem komt weer op gang. De energie zal stromen, wanneer u in verbinding met hart en ziel leeft. Ik noem een burn-out een godsgeschenk.





Hallo verdriet...

BespiegelingenPosted by LiefdeWerk Tue, April 05, 2016 10:13:53

Hallo verdriet…

Gisteren deed ik het weer… Ik begon verdriet te voelen, een gemis, en, ja hoor, daar ging mijn ego weer met mij aan de haal. Het ego dat geen verdriet wil voelen en dus alles zal doen om mij in beweging te zetten. In beweging zetten om iets te doen, waardoor ik dit verdriet niet hoef te voelen. Het ego wat me vertelt dat ik

het recht heb op.…

het niet heb verdiend…

ik ook weleens….

En dus creëerde ik mijn eigen rush. Ik stopte mijn verdriet weg, en deed dingen, die mij vroeger blij maakten. Waarna ik toch weer ontdekte dat ze me niet meer blij maken. Is dit herkenbaar voor je? Wat doe jij om geen verdriet te hoeven voelen? Meestal heb ik het direct in de gaten, als mijn ego weer eens met mij aan de haal gaat en mij richting oude patronen brengt. Maar dit keer duurde het een dag.

Vandaag zag ik het. En het is nooit te laat. Iedere dag mag ik opnieuw leren. Iedere dag mag je opnieuw beginnen in een groeiend bewustzijn. Je valt nooit helemaal weer terug naar je “oude” ik, maar je krijgt zo wel mooie herhalingsoefeningen aangeboden. Die niets anders doen dan je meer vertrouwen geven in een bewuster leven, een leven vanuit het hart.

Vandaag ben ik weer terug bij mijn hart. Het hart waar vandaag verdriet is. En vandaag geef ik het de ruimte en ga ik het maar weer eens doorvoelen. Hallo, verdriet, ook jij mag vandaag je plek innemen in mijn leven. Ook jij hoort erbij. Ik weet het. Intussen adem ik in en uit, leef ik het leven voluit, en ben ik uiteindelijk zielsgelukkig.



Mezelf kwijtgeraakt....

BespiegelingenPosted by LiefdeWerk Tue, March 15, 2016 22:18:48

Mezelf kwijtgeraakt…

Het is niet de eerste keer dat ik dit hoor in ons Centrum voor BewustZijn. Zoveel mensen met een diagnose, zoveel mensen die medicatie slikken, zoveel mensen die zichzelf onderweg zijn kwijtgeraakt.

Ik spreek uit ervaring. Ook ik had ooit een kortstondig traject bij de GGZ. Ik heb altijd sterk in mijn schoenen gestaan. Gevoelig, maar ook extravert, ondernemend, en komend uit een stabiel gezin. Ik heb op werkgebied veel ondernomen, ben vaak verhuisd, waaronder ook een internationale verhuizing naar de USA. Daar heb ik samen met mijn (nu ex-)man twee prachtige dochters gekregen. Na 6 ½ jaar zijn we weer terug geëmigreerd naar Nederland. Grote stappen in mijn leven, die ik altijd met het grootste gemak nam.

Chemische onbalans

Na mijn echtscheiding raakte ik mijzelf kwijt. In eerste instantie was ik sterk, als altijd, en ging ik gewoon door, als altijd. Zo was ik dat gewend, van huis uit. “Hup, vooruit ”. Ik had niet geleerd om ook verdriet toe te laten, was voor het eerst alleen en raakte uit balans. En net als velen met mij, kreeg ik al tijdens het eerste gesprek bij de GGZ een diagnose met het advies medicatie te slikken. Er zou een chemische onbalans zijn in mijn hersenen. Huhh??!! Ik had nog nooit psychische problemen gehad en herkende mijzelf niet in de diagnose. Een diagnose, die me nog meer onderuit haalde. Ik voelde mij niet gezien, niet in mijn hele mens-zijn. En dus besloot ik anders….

Op de yogamat

Eigenzinnig als ik ben, heb ik simpelweg het internet afgestruind wat mij kon helpen om in balans te komen. Ik las dat wetenschappelijk is bewezen dat yoga en mindfulness helpt bij psychische klachten. En dus kwam ik op een yogamatje terecht en volgde de ene na de andere opleiding. Yoga, mindfulness, coaching, familieopstellingen, meditatie. Ik ging eindelijk mijzelf echt leren kennen. Ik leerde omgaan met mijn emoties. Ik leerde verdriet toe te laten, maar ook om het los te laten. Ik leerde mijn gevoelens serieus te nemen, maar soms juist ook weer te parkeren. Ik leerde mijn grenzen aan te geven. En zo kreeg ik balans en richting in mijn leven.

Medicijnen?

Een richting die heeft geleid tot het opzetten van mijn praktijk LiefdeWerk. Een missie! Omdat de begeleiding van mensen met psychische klachten anders KAN, nee, anders MOET. Ik wil met deze column mensen niet vertellen dat ze geen medicijnen meer zouden moeten slikken. Maar laten we er wel bewuster mee omgaan. Juist een moeilijke periode in ons leven, waarin we overspoeld raken met emoties, biedt een mooie kans om sprongen te maken in onze persoonlijke ontwikkeling. Om de lessen te leren, die we al langer hebben laten liggen. Om zo eindelijk (weer) te worden wie we werkelijk zijn. We zijn van binnen al heel. Het is een kwestie van laagjes afpellen, om tot die mooie kern te komen. Leer uzelf kennen….Dat is liefdewerk!



Loslaten

BespiegelingenPosted by LiefdeWerk Mon, January 11, 2016 12:36:50

GEWOON LOSLATEN….

Veel mensen beginnen het nieuwe jaar met goede voornemens. En maken plannen om dingen nu eens echt anders aan te pakken. Behalve stoppen met roken of meer sporten, is er vaak een wens om meer te gaan ontspannen, meer dingen los te laten. Maar dat loslaten, hoe doe je dat eigenlijk?

Het is maar één woord en in ons hoofd kunnen we het wel bedenken, maar in ons hart? Wat mag u dit jaar loslaten? Mag u loslaten, dat u steeds weer probeert om uw partner te veranderen in iemand zoals u dat wilt? Mag u loslaten, dat de familieband niet is, zoals u dat wenst? Of mag u een schuldgevoel loslaten over iets dat u heeft gedaan?

VASTHOUDEN WAT JE WILT LOSLATEN

Het klinkt tegenstrijdig, maar voordat we werkelijk kunnen loslaten, moeten we het eerst helemaal aankijken. Dat is al een hele klus, want als we hiervan bewust worden, komen er ook emoties en gevoelens omhoog. En die hebben we vaak al langere tijd weggestopt, omdat we “het gewoon willen loslaten”. De kunst is om er ruimte aan te geven, dat al deze gevoelens er mogen zijn. Zonder het je helemaal te laten overweldigen. Je hoeft de deur niet in één keer wagenwijd open te zetten, je kunt ‘m ook af en toe op een kiertje zetten. Steeds weer, stukje bij beetje, werkelijk aankijken, doorvoelen, vasthouden, wat je zo graag wilt loslaten.

Ik had zelf een tijdlang “last” van een schuldgevoel, dat ik met me meedroeg. Ik merkte dat het me belemmerde om wezenlijk van het leven te genieten, om werkelijk helemaal te kunnen ontspannen. Terwijl ik het rationeel, met mijn hoofd, wel had losgelaten.

VERGEEF JEZELF

Ik raakte ongepland zwanger, op mijn 45e. Het was fysiek een zware belasting en, gezien mijn leeftijd, was er grote kans op een ongezonde zwangerschap én een ongezond kindje. Een moeilijke, persoonlijke strijd volgde. Uiteindelijk besloot ik het kindje weg te laten halen. Er was een stem van binnen, die innerlijke wijsheid, die me vertelde dat deze zwangerschap niet de bedoeling was en dat het goed was.

Toch bleef ik daarna worstelen met een schuldgevoel. Ik had een kado gekregen, waar ik “nee” tegen had gezegd. Ik kon dit moeilijk rijmen met mijn moederschap, met mijn twee dochters, waar ik zielsveel van houd. Na het loslaten van mijn derde kind, had ik meer los te laten. Uiteindelijk moest ik het helemaal aankijken. Mijn gevoelens er helemaal laten zijn. Ik had al eens vergeving gevraagd, uiteindelijk bleek dat ik vooral mezelf mocht vergeven.

Het schuldgevoel heb ik niet meer, de ervaring wel. Die deel ik hierbij, waarbij ik hoop dat dit andere vrouwen ondersteunt in hun worsteling. Wilt u reageren? Dat kan via angela@liefdewerk.info.



Liefde

BespiegelingenPosted by LiefdeWerk Tue, December 08, 2015 12:02:35

Wat zou liefde doen?

Een vraag die ik mezelf vaak stel bij moeilijke keuzes en in lastige situaties. We kunnen geneigd zijn om te leven vanuit angst, zeker in deze tijd. Maar liefde blijkt altijd het juiste antwoord te zijn.

Ik had een gesprek met mijn moeder over relatieperikelen, waarop zij de wijze woorden uitsprak “liefde is een raar ding”. Maar wat maakt het nou eigenlijk zo raar? In een verliefdheid gebeuren soms rare dingen. Het hoofd slaat op hol, het hart maakt sprongetjes, vlinders fladderen in je buik. Ons hele lichaam krijgt een energieboost. Al die energie vindt ook een weg naar buiten, we doen dingen die mensen om ons heen niet van ons verwachten. Eigenlijk volgen we dan “gewoon” ons hart. En even niet ons denken, wat meestal het geval is.

Ons ego opzij schuiven

In de liefde leren we rekening houden met elkaar, elkaar stimuleren en werkelijk liefhebben. We maken verbinding met elkaar vanuit het hart. Bij een meningsverschil is het soms lastig om in die verbinding te blijven. We verliezen onszelf of de ander uit het oog, door wat we denken dat we willen. We vergeten naar ons hart te luisteren. Als we durven buigen voor elkaar, ons ego opzij schuiven, kunnen we de liefdesrelatie koesteren. Geen gemakkelijke klus! Er is dapperheid voor nodig om werkelijk toe te laten dat een liefdesrelatie je hart opent. Durf kwetsbaar te zijn en het zal je leven veranderen. Want dat is wat liefde met je doet.

Hoe praten we over elkaar?

Wat kan liefde nog meer doen, nu we in het nieuws worden geconfronteerd met veel geweld in de wereld? Het gevaar bestaat dat we kunnen gaan leven vanuit angst. Ons denken slaat op hol en er is nog maar weinig ruimte voor het hart. Wat kan ik, in mijn leven, aan de huidige toestand in de wereld veranderen? Ik probeer zo weinig mogelijk geweld toe te voegen aan de wereld, door in mijn eigen persoonlijke leven zo geweldloos mogelijk te leven. Hoe? Denk eens aan het contact met familie, collega’s, de mensen die u zomaar ontmoet op straat. Hoe praten we met elkaar? En hoe praten we over elkaar? Kan dat ook met wat minder geweld?

De volgende keer dat u in een moeilijke situatie bent of een lastige keuze te maken hebt, haal dan eens diep adem, dat geeft ruimte aan het hart. En stel uzelf de vraag “wat zou liefde doen? “. Ik weet zeker dat u dan in uw hart het juiste antwoord weet. Durf er naar te handelen. Volg uw hart!



Wie ben IK?

BespiegelingenPosted by LiefdeWerk Tue, October 06, 2015 19:03:08

Wie ben IK?

In deze tijd gaan steeds meer mensen op zoek naar wie ze nu werkelijk zijn. Ook jonge mensen houden zich bezig met deze levensvraag. Want wie ben IK nu eigenlijk?

Vaak komt deze vraag naar boven in een persoonlijke crisis. Dat kan tijdens een rouwproces zijn, een burn out of bijvoorbeeld na het beëindigen van een relatie. Geen gemakkelijke fasen in ons leven, maar juist deze fasen bieden ons de gelegenheid voor persoonlijke ontwikkeling.

Ben je wat je doet? Als dat heel belangrijk voor je is, kun je je gaan vereenzelvigen met je werk. Als dat werk dan wegvalt, bijvoorbeeld bij een ontslag of het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd, valt gevoelsmatig weg wie je denkt te zijn. Wie ben je zonder dat werk?

Ben je met wie je bent? Ben je vooral de partner van…., de dochter van….. Natuurlijk hebben we allemaal dit soort rollen in ons leven. Maar als je denkt dat dat is wie je BENT, dan kom je bedrogen uit na het beëindigen van een relatie. Om die reden raken veel mensen na een scheiding in een diepe crisis. Je mag jezelf opnieuw gaan uitvinden, want wie ben je zónder je partner?

Ben je hoe je doet? Vaak hoor ik mensen zeggen “zo ben ik nou eenmaal”. Niets is minder waar. We gedragen ons vaak op een manier zoals anderen dat graag van ons zien of wat we denken dat van ons wordt verwacht. Meestal is dit ook gedrag dat we hebben aangeleerd in onze jeugd. Een voorbeeld. Kom je uit een groot gezin en was je oudste kind, dan heb je wellicht nog steeds een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Dan vind je het misschien niet gemakkelijk om hulp te vragen of om ook dingen aan anderen over te laten. Een ander voorbeeld. Heb je als kind je vader of moeder verloren, dan heb je misschien al op jonge leeftijd geleerd om voor jezelf te zorgen. Het zou kunnen zijn dat je het dan ook moeilijk vindt om je te binden in een relatie, omdat degene van wie je houdt, je zomaar kan verlaten. Als je als kind werd verteld “jongens horen niet te huilen”, slik je misschien nog steeds je tranen in en vind je het moeilijk om je gevoelens te uiten.

Door je bewust te worden van hoe je houding en gedrag is beïnvloed door het gezin waar je vandaan komt. kun je keuzes maken om het anders te doen. Nieuw gedrag aanleren is spannend en niet altijd gemakkelijk. Maar als je gaat merken wat het je oplevert, smaakt het naar meer. Succeservaringen zijn nodig om je verder te stimuleren in je persoonlijke groei.

Als je weer verbinding kunt maken met wie je WERKELIJK bent, kun je van binnenuit gaan leven en keuzes maken die passen bij jouw ware zelf.

De zoektocht naar wie je bent is een mooie weg terug naar hoe je hier ooit kwam. En dat is persoonlijke ont-wikkeling.

Wilt u reageren? Dat kan via angela@liefdewerk.info.



« PreviousNext »