Over liefde gesproken...

Over liefde gesproken...

Loslaten

BespiegelingenPosted by LiefdeWerk Mon, January 11, 2016 12:36:50

GEWOON LOSLATEN….

Veel mensen beginnen het nieuwe jaar met goede voornemens. En maken plannen om dingen nu eens echt anders aan te pakken. Behalve stoppen met roken of meer sporten, is er vaak een wens om meer te gaan ontspannen, meer dingen los te laten. Maar dat loslaten, hoe doe je dat eigenlijk?

Het is maar één woord en in ons hoofd kunnen we het wel bedenken, maar in ons hart? Wat mag u dit jaar loslaten? Mag u loslaten, dat u steeds weer probeert om uw partner te veranderen in iemand zoals u dat wilt? Mag u loslaten, dat de familieband niet is, zoals u dat wenst? Of mag u een schuldgevoel loslaten over iets dat u heeft gedaan?

VASTHOUDEN WAT JE WILT LOSLATEN

Het klinkt tegenstrijdig, maar voordat we werkelijk kunnen loslaten, moeten we het eerst helemaal aankijken. Dat is al een hele klus, want als we hiervan bewust worden, komen er ook emoties en gevoelens omhoog. En die hebben we vaak al langere tijd weggestopt, omdat we “het gewoon willen loslaten”. De kunst is om er ruimte aan te geven, dat al deze gevoelens er mogen zijn. Zonder het je helemaal te laten overweldigen. Je hoeft de deur niet in één keer wagenwijd open te zetten, je kunt ‘m ook af en toe op een kiertje zetten. Steeds weer, stukje bij beetje, werkelijk aankijken, doorvoelen, vasthouden, wat je zo graag wilt loslaten.

Ik had zelf een tijdlang “last” van een schuldgevoel, dat ik met me meedroeg. Ik merkte dat het me belemmerde om wezenlijk van het leven te genieten, om werkelijk helemaal te kunnen ontspannen. Terwijl ik het rationeel, met mijn hoofd, wel had losgelaten.

VERGEEF JEZELF

Ik raakte ongepland zwanger, op mijn 45e. Het was fysiek een zware belasting en, gezien mijn leeftijd, was er grote kans op een ongezonde zwangerschap én een ongezond kindje. Een moeilijke, persoonlijke strijd volgde. Uiteindelijk besloot ik het kindje weg te laten halen. Er was een stem van binnen, die innerlijke wijsheid, die me vertelde dat deze zwangerschap niet de bedoeling was en dat het goed was.

Toch bleef ik daarna worstelen met een schuldgevoel. Ik had een kado gekregen, waar ik “nee” tegen had gezegd. Ik kon dit moeilijk rijmen met mijn moederschap, met mijn twee dochters, waar ik zielsveel van houd. Na het loslaten van mijn derde kind, had ik meer los te laten. Uiteindelijk moest ik het helemaal aankijken. Mijn gevoelens er helemaal laten zijn. Ik had al eens vergeving gevraagd, uiteindelijk bleek dat ik vooral mezelf mocht vergeven.

Het schuldgevoel heb ik niet meer, de ervaring wel. Die deel ik hierbij, waarbij ik hoop dat dit andere vrouwen ondersteunt in hun worsteling. Wilt u reageren? Dat kan via angela@liefdewerk.info.