Over liefde gesproken...

Over liefde gesproken...

Vertrouwen

BespiegelingenPosted by LiefdeWerk Tue, July 12, 2016 22:33:09

Een reis in vertrouwen

Hoe is het met uw vertrouwen? Heeft u vertrouwen in uzelf, in een ander? Of is er nog een ander soort vertrouwen?

Afgelopen week had ik een ziekenhuisbezoek met mijn beide ouders. Mijn moeder werd geopereerd aan haar oog en mijn vader wilde graag mee. Op het moment van vertrek kwam al het eerste punt van vertrouwen. Mijn vader, bijna 85 jaar, aarzelde om mij te laten rijden. En, geloof me, dat ligt niet aan mijn rijvaardigheid! Uiteindelijk nam hij toch plaats op de achterbank. Vervolgens vroeg hij of ik de weg wel wist. Ik: “Ja, pap, we gaan naar het ziekenhuis in Haarlem-Noord, ik heb de navigatie al aangezet”. Dit antwoord gaf hem nog geen vertrouwen. Hij vroeg welke route we zouden nemen. Ik: “Pap, we gaan via de Randweg en nemen de afslag Spaarndam”. Dat stelde hem iets gerust, die route had hij zelf al eens gereden. Tijd om te vertrekken.

We reden vervolgens op de Randweg, ik zag de afslag van verre. Mijn vader boog zich ongerust naar voren: “ja, die afslag moet je nemen!”. Ik: “ja, pap, ik heb het al gezien. Het ziekenhuis staat ook al aangegeven”. Vervolgens konden we geen parkeerkaartje krijgen, de slagboom stond omhoog. Na enig overleg reden we door, zonder kaartje, de garage in en parkeerden de auto. Na de operatie van mijn moeder, die gelukkig goed ging, liepen we terug naar de garage. Daar ontstond weer onrust. Hoe moet dat zonder kaartje? Straks is de slagboom dicht? Ik: “we kunnen altijd op een knopje drukken en om hulp vragen”. Mijn vader was pas gerustgesteld toen hij ZELF zag dat de slagboom omhoog stond en we onze weg konden vervolgen naar huis. Noem het een reis in vertrouwen….

Als kind de oorlog meegemaakt

Mijn vader heeft vooral vertrouwen in zichzelf, in wat hij kan. Hij had meer dan 40 jaar een goedlopend schildersbedrijf en heeft daarmee zijn vrouw en 6 kinderen prima kunnen onderhouden. Veel vertrouwen in de ander heeft hij niet. Mijn vader kan de dingen goed alleen. Pas nu hij ouder is, leert hij hulp te vragen en waardeert hij de vriendschap met andere ouderen in het complex waar ze wonen. Geloof me, ik heb groot respect voor deze generatie, die als kind de oorlog hebben meegemaakt. De vorige generaties deden eerst wat hen verteld werd, vanuit de kerk, vanuit het gezag. Zagen vervolgens hun land veranderen in oorlogsgebied, waar soldaten door de straten liepen, mensen verdwenen en meisjes werden kaalgeschoren. Een tijd waarin je vooral op jezelf leerde vertrouwen.

Het is het aan ons om te buigen voor onze ouders. Dank je wel, lieve pap en mam, jullie hebben je best gedaan. Ik heb veel vertrouwen in mijzelf, in wat ik kan. Nu mag ik leren anderen te vertrouwen. Oefening baart kunst. En wat nog veel groter is, ik vertrouw dat het leven mij geeft, dat wat ik nodig heb om te groeien. Een levensles die ik graag doorgeef. Bij deze…